woensdag 7 juni 2017

angst konijnen

life can only be understood backwards
but it must be lived forwards"
~het leven kan alleen achterwaarts begrepen worden,
maar het moet voorwaarts worden geleefd~



hier moest ik aan denken toen ik daarstraks tien minuten lang onder de straal van de douche stond, bewegingloos, overmand door een mix van spijt en frustratie. even ervoor had ik - in de Facebook groep voor lui die zijn Europese tour willen meebeleven - gelezen over mensen die gisteravond in London de avond van hun leven hadden, omdat hun {en mijn} idool Eddie Vedder daar optrad in de Hammersmith Apollo {wat nu geloof ik anders heet}. zelf had ik op het laatste moment besloten om toch te proberen een kaartje te vinden, en ging vorige week dinsdag, waar ik erg genoot van zijn prachtige sonore stem, zijn melige grapjes, zijn prachtige liedjes. alleen - ik zat ergens waar ik hem niet zo heel goed zag, hij was heel onscherp, het was koud in de Music Hall, ik heb niet een gezichtsuitdrukking kunnen waarnemen van de goede man, laat staan hem gehigh-fived, en Glenn Hansard is wellicht een schat maar ik werd niet heel warm van zijn liedjes... 

ben ik nu een ontevreden trut? waarschijnlijk... is het nou ook nooit goed? kennelijk... waarom baal ik ervan dat ik niet de emotionele, prachtige, zijn hart uitstortende, volle bak Eddie heb mogen meemaken? zoals hunnie in London gisteravond, of op de eerste avond, in Amsterdam... omdat het fucking typisch is dat ik de ietsjes matte, zijn rijtje afraffelende, er niet helemaal bij zijnde Eddie Vedder 'kreeg'... omdat dat de story of my life is...

ik leef mijn leven with the handbreak on... ik leef met een soort van rem, altijd met mijn voet op de rem, omdat ik bang ben om uit te schieten... ik ben zo bang voor extremen, voor pijn, voor heftige gevoelens, dat ik altijd mijn voet op de rem heb... altijd in de aanslag om alles dicht te gooien. ik doe dat met situaties, met mensen, met alles. mijn angst om de controle kwijt te raken zo zoveel sterker dan mijn wens om prachtige, intense dingen mee te maken... de angst om found out te worden als de fraud die ik voel dat ik ben, omdat ik niet echt leef... ik leef tweedehands... op andermans ervaringen, of via de dingen die ik schrijf in mijn 'boeken'... boeken die niemand leest, want ik kijk wel raar uit om er ook maar iets mee te doen.

ik zou zo graag die kut rem los willen laten... mezelf laten gaan, zonder angst, zonder vrees voor vergelding, van God, of het Universum, of mijn moeder... prachtige dingen meemaken, en ten volle genieten... niet een beetje, met steeds rondkijken als een angstig konijn, maar vertrouwen hebben en genieten...

dus... onwards and upwards... and forwards, above all...



{tnx Ed, for a lovely show... }

donderdag 9 maart 2017

knokploeg

met enige regelmaat heb ik het aan de stok met een aantal mensen.
met een lig in in de clinch over wat ik met mijn dag zou moeten doen. volgens die ander doe ik niet genoeg, en zou ik wat meer actief moeten zijn, niet zo bij de pakken neer gaan zitten. schouders eronder, Het Leven Moet Geleefd Worden - zo'n type is het.

met de ander onderhandel ik over hoeveel ik niet hoef te doen, hoe rustig aan ik het mag doen. die andere is een beetje een Betje, een die het leven nogal zwaar vind, en die ik liever ontzie. ik wil r ook wel eens een schop onder de kont geven, omdat ik dr wel heel erg op mijn oma vind lijken, en dan bedoel ik dus niet die oma die heel ondernemd was, die lijkt meer op de eerste. nee, deze oma vond zichzelf vooral heel zielig, en die zat liever te zeuren dan dat ze iets deed.

van de week lag ik met allebei behoorlijk te rollebollen. ik had namelijk gehoord dat Eddie Vedder naar Europa komt, en zowel Anwerpen als Amsterdam aandoet. waaaaaahhhh!!!! was mijn eerste reactie. Eddie komt naar hier!! toen ging ik naar de prijzen kijken voor kaarten en toen had ik er ineens veel minder zin in. volgende stap was iemand vinden die misschien ook wel zin had. nou, zin hadden er wel een paar, maar het was wel heel duur, en de hallen die hij geboekt had waren qua sfeer net zo fijn als de randstad tijdens spitsuur. dan ga ik toch alleen? dacht ik toen...

en zo begon het innerlijke knokpartijtje wat zich met regelmaat in mij afspeelt - de No-Nonsense stoere bikkel Alles Is Mogelijk Daan tegen de beetje voorzichtige, moet ik dat wel doen? Daan... de laatste won...

op Youtube is ie ook heel leuk...


dinsdag 28 februari 2017

vrijdag 3 februari 2017

vragen stellen

is jouw leven wat je had gehoopt dat het zou zijn toen je 17 was?
niet echt nee... toen ik 17 was dacht ik dat ik veel zou reizen, stukjes van de wereld zien waar ik toen nieuwsgierig naar was... ik zou alleen wonen, met een paar katten, in een leuk klein huisje, in Breda of zo, en ik zou een paar lieve vrienden hebben waarmee ik af en toe koffie zou drinken en over ons leven praten. ik zou geen kinderen hebben, wel een leuke baan in een natuurwinkel, of een boekenwinkel, of iets dergelijks...

hoe anders loopt een leven...
die natuurwinkel klopt, en de poezen, en dat kleine huisje. voor de rest heeft het leven mij een andere kant op gestuurd.

wat voor goeds kan deze weg je hebben geleverd?
kennelijk had ik deze omleiding nodig om op het punt te komen dat de toekomst die ik voor me zag werkelijkheid zou kunnen worden.

maar waarom kon dit niet toen je 21 was, toen je de stap zetten om inderdaad die richting op te gaan in je leven?
ik had een ticket naar Engeland, alwaar mij een gigantisch avontuur te wachten stond. ik zou zoveel mensen gaan ontmoeten daar, zoveel nieuwe manieren van leven, creatieve uitingen van zijn, zoveel prachtige landschappen en uitzichten gaan ontdekken... ik zou ook nog naar Ierland gaan, was tenminste de bedoeling, maar dat ging niet door. een reisje naar Amerika ging nog wel door, maar ook daar liep het niet zoals ik hoopte. er was een kink in de kabel gekomen... in mijn tijd in UK was er iets gebeurd waardoor mijn leven niet meer zo flowde als voorheen.

want?
ik was mijn hart verloren...
ik wilde blijven, maar wist niet hoe.
en ik vertrouwde niet op de hulp die ik tot dan toe had gekregen als ik iets wenste. ik was bang, en ging situaties forceren. ik hielp het Lot een handje,
uit wanhoop.
want ik wilde niet meer terug naar mijn oude leven.
ik was zo bang voor de hongerige, kwijlende, stinkende wolf die ik voelde als ik 'thuis' was... de onontkoombare depressie, het gevoel van onvermogen om er iets aan te doen - dat voelde ik niet daar. ik voelde kracht, en kleur, en mogelijkheden en gezelschap, verbinding, plezier...
ik merkte dat toen ik toch weer terug ging, omdat ik in UK geen werk kon vinden. het donkere gat was terug. ik voelde me opgesloten, en de wanhoop was er weer.

mijn leven nam een andere wending. ik ging toch terug naar Engeland, en werd moeder.

wat heeft het moeder zijn je geleerd wat je niet kon leren op de 'oude' weg?
vooral om verantwoording te nemen. om er te zijn voor anderen als ze mij nodig hadden. om niet weg te lopen als het moeilijk werd, maar te blijven en door zure appels heen te bijten - hele kratten vol...

wat leerde je van in een relatie zijn?
achteraf gezien vooral dat ik er niet goed in ben...
in Eat Pray Love werd ik geraakt door het stukje waarin Gilbert schrijft dat al ze in een relatie is, ze zichzelf helemaal geeft. je mag alles van me hebben, ik offer mijn zelf helemaal op aan je, in ruil voor jouw devotie en eeuwig toewijding. of zoiets. dat stukje raakte me, omdat ik voelde dat dat precies was wat ik had gedaan met ex. ik gaf mijn alles, in ruil voor zijn totale toewijding aan mij.
ik dacht dat dat de enige manier was om hem te houden...
ik werd hem, ik nam zijn leven over, omdat dat van mij toch nergens op sloeg... ik had niet het gevoel dat ik zoals ik was interessant genoeg was, leuk genoeg was, om hem te houden. dus werd ik hem. want ik merkte dat dat meer punten scoorde.

je hebt gebruik gemaakt van zijn bereidwilligheid om jou in zijn leven te hebben?
zoals hij gebruik heeft gemaakt van mijn geduld en gezelschap. het was een wisselwerking. ik kreeg iets van hem, hij kreeg iets van mij.
ik begin nu pas in te zien hoe slecht wij eigenlijk bij elkaar pasten. ook hoe goed, maar ik heb vooral mijn ogen gesloten voor hoeveel hij heeft 'ingeleverd' van zichzelf om met mij te kunnen leven.
misschien dat ik me daar schuldig over voel. dat hij door mijn schuld in deze situatie is gekomen, door te vertrouwen op mij een leven heeft waar hij niet helemaal blij mee is. en daar voel ik me kut over, telkens als ik hem zie... zijn situatie nu is gedeeltelijk mijn schuld. omdat hij zoveel commitment voelde naar mij toe, en zijn kroost. hoe slecht dat ook bij hem paste, eigenlijk. vader zijn. maar hij heeft het wel gedaan.

maar je hebt toch niet bewust gekozen voor de dingen die je deed?
nee. niet Bewust. maar ik moet wel mijn verantwoordelijkheid nemen voor de consequenties die eruit zijn voortgevloeid...
mijn leven zoals het nu is is niet de schuld van wat mij is aangedaan door anderen. ik heb altijd keuzes gehad. niet dat ik me daar erg bewust van was tot een jaar of 8 geleden... toen begon ik te leren dat dingen je niet zomaar overkomen, en als ze dat wel doen, je nog steeds een keuze hebt in hoeverre je daarin mee wil gaan...
maar dan moet je wel iets van Zelf-Bewustzijn hebben, en Vertrouwen in je eigen kunnen, in je Jezelf...

lastig...
die realisatie maakte mij zowel doodsbang als onnoemelijk blij...
bang voor de keuzes die nog kwamen - daar had ik dus iets over te willen... verantwoordelijkheid voor... ook dat ik tot dan toe eigenlijk blind keuzes heb gemaakt, mijn hele leven... keuzes waar ik niet altijd blij van werd, maar dacht dat ik ze moest nemen, omdat er anders dingen fout zouden gaan, ik mensen kwijt zou raken waarvan ik dacht dat ik niet zonder ze kon... en nu kon ik die keuzes niet meer blind maken, want ik wist dat er gevolgen zouden zijn. die ik al dan niet in de hand zou hebben... ik kon de schuld niet meer op een ander steken.

lijkt me zwaar...
het voelde juist als een soort van bevrijding...
aan een kant dan. aan de andere kant begon de Twijfel pas echt...
kon ik in vredesnaam de verantwoordelijkheid voor mijn leven wel aan? voor de keuzes die ik nog ging maken, voor de keuzes die ik {in onbewust-zijn} al had gemaakt, in de 40 jaar daarvoor? hoe kon ik ongedaan maken waarvan ik nu zag dat ze niet bepaald handig zijn geweest. waarmee ik anderen in problemen heb geholpen, omdat ze Good People waren?

een soort van Voor De Bewustwording en Er Na...
inderdaad... al is die switch niet van de ene op de andere dag, daar zitten nog jaren van twijfel en leren en terugvallen tussen - je leert ook niet van de ene op de andere dag autorijden, toch? daar doe je ook een tijd over, voordat schakelen automatisch gaat, of je je van de oprit tussen het razende verkeer op de snelweg voegt zonder doodsangsten uit te staan...
in dit proces is het ook vallen en opstaan. leren naar je gevoel te luisteren, weten wanneer het niet goed is, en wanneer fantastisch. dat leer je stukje bij beetje. tot het automatisch wordt...

en nu?
nu voort...
de snelweg op.
zien waar ik nu weer terecht kom...
mezelf vergeven voor dat waar ik {nog} geen weet van had. dat ik leefde vanuit wanhoop, en niet uit vertrouwen.
durven vertrouwen ook, op goede keuzes, op mijn gevoel wat me de goeie kant op zal sturen...

dus...

maandag 31 oktober 2016

dag pap

afgelopen woensdag brak mijn hart in duizend stukken...
de liefste man die ik ooit heb gekend, de kleurrijkste grijsaard, mijn trouwste lezer hier, de bijzonderste opa, een eigenzinnige donder, degene die het trotste was op mij -- mijn lieve vader -- is heen gegaan...

nooit had ik me voor durven stellen hoe dat zou zijn, al ging hij de laatste jaren steeds een beetje verder achteruit, en was het een realisitsche mogelijkheid, en bouwde zelfs ik de gedachte in dat het een keer gebeurd zou kunnen zijn... maar hij had al zoveel doorstaan, krabbelde steeds weer op, was er weer gewoon bij op feestjes en maakte ons telkens weer aan het lachen... pa leek zo sterk, mentaal vooral, maar het zwaard van Damocles, in de vorm van een aneurisme in zijn buik, viel, en zorgde voor een wending die ik altijd heb gevreesd...

het idee dat hij er niet meer is, nooit meer zal zijn, is verschrikkelijk... dat hij nooit meer in die stoel zal zitten in de tuin, lezend in een boek, een puzzel makend, een landkaart bestuderend... dat de kinderen nooit meer grapjes zullen maken met m over dat ie bij de padvinders zat {wat helemaal niet zo was...}, of over Gerrit de bosgod {die hij een keer op een kampeertrip had bedacht, jaaren geleden, en die gebleven is}, of wat ie nou weer had gevonden 'aan de kant van de weg'... mijn moeder zal het voortaan zonder zijn gezelschap en kennis moeten doen...

het enige waar ik blij om ben is dat hij nu geen pijn meer heeft... dat hij niet meer hoeft te ploeteren om adem te krijgen, toe moet kijken hoe wij dingen voor hem doen. ook dat ik tot het einde bij hem ben geweest, zijn hand vastgehouden, hem liefde en kracht toegewenst... samen met mijn moeder, en mijn broer.

dit jaar was een kutjaar wat betreft het verliezen van markante mensen, maar dat de belangrijkste mij zou ontvallen...

tot ziens, lieve pa... ik ga mijn best doen om jou trots te laten blijven...




dinsdag 20 september 2016

tegen stellingen

ik zit een beetje in mijn maag met het Hoofd-Hart-Handen verhaal waar ik zoveel mee heb {Vrije School leus: leren met hoofd-hart-handen; of wel: de hele mens, en niet alleen de hersens...}. niet dat ik eraan twijfel, maar ik voel me zo vaak belachelijk en suf als ik terug wil vallen op mijn Gevoel... idioten {?of toch niet?} die hun gevoel volgen hebben gestemd om uit de EU te gaan in Engeland... bange mensen willen stemmen op rare blonde mannen die ze beloven om alles waar ze bang voor zijn te verwijderen uit de maatschappij, als ze op hen stemmen {zowel hier als in Uk als in US...}. dames die kookboeken schrijven en voedseladvies geven die op hun gevoel afgaan, en door velen worden gevolgd, als ook in grote twijfel getrokken...

toen mijn denk-vermogen werd ontwikkeld, in de donkere jaren 80, merkte ik dat ik met Denk-mensen meer had dan met Voel-mensen. Denk-mensen hadden humor, trokken dingen in twijfel, maakten Voel-mensen belachelijk, kwamen met Keihard Bewijs dat hun Denken veel meer steek hield dan al dat suffe geVoel. mijn eigen geVoel maakte me ook heel onzeker, ik begreep er niks van, en de Voel mensen die ik kende leken me en stelletje trieste mutsen {want vaak vrouwen die in hun angsten bleven hangen en daar dan hun levens op baseerden}. en ik wilde niet zo zijn. ik wilde een Helder Denkend Mens zijn wat kon intellectualiseren, concepten kon begrijpen, cynisch was en Gevoel bij voorbaat al in twijfel trok. ex was daarbij een perfecte partner - als er iemand dolblij werd van intellectualiseren en concept-denken was hij het wel. Gevoel was voor Losers, al had hij daar wel een paar van in zijn kennissenkring. voor de balans wellicht...

voor mij kwam er een nogal grote kink in de kabel toen ik moeder werd. ineens was daar een gevoel met de kracht van iets oers, iets wat ik nog nooit had gevoeld - liefde... voor dat kleine mannetje wat mij nodig had... en tegelijk was daar een overweldigende angst... allebei tegelijk. ik hield van dit kleine mensje, maar ik was ook doodsbang om het helemaal verkeerd te doen als moeder... en heel langzaam aan kwam ik in conflict met mijn naar Verstandig Zijn verlangende kant. en ook met ex....

nu, bijna 23 jaar later, begrijp ik het een beetje, snap ik waarom dat conflict zo lang heeft doorgeduurd, en waarom het conflict met ex zo lang heeft doorgemodderd - we zijn allebei op onze eigen manier ontwikkeld, van onze originele Vooral Denken, en niet naast elkaar gebleven, met elkaar in contact, in empathie en liefde, maar in competitie, in conflict, boos omdat het niet meer klopte, maar niet bij machte om er iets aan te doen. hoe meer ik bij mijn gevoel, mijn intuïtie kwam, hoe fouter het voelde om dingen nog vanuit een intellectueel oogpunt te bezien - het klopte niet meer... het was wel Verstandig, maar het voelde zo fout...

maar hoever verwijderd ben ik dan eigenlijk van Trump-stemmers? hoe anders ben ik dan die lui die vol angst naar beelden van vluchtelingen {waar misschien wel terroristen tussen zouden zitten} kijken en vrezen dat hun land naar de verdommenis gaat? wanneer moet ik me echt zorgen gaan maken? zijn mijn zogenaamd intellectuele kennissen niet net zo bang, en worden zij niet net zo hard gestuurd door bange ideeën als mijn {simpele ziel van een} overbuurvrouw? is cynisch reageren op iemand die vanuit zijn gevoel spreek en iets moois ziet/voelt/wil, niet net zo triest als iemand die blij wordt van een speech van Geert Wilders?

het is niet zo makkelijk als angst versus liefde. ze horen allebei bij het leven. zonder wantrouwen geen vertrouwen... zonder haat geen liefde... zonder zwart geen wit... angsten negeren of bagatelliseren is net zo 'dom' als erin meegaan, maar wat moet je dan?

ernaar luisteren, roept mijn intuïtie. luisteren, zien wat je ermee kan, en het dan naast je neer leggen. je er net door laten sturen, want dan ga je op Trump stemmen, of niet meer naar buiten, of boekweitgrutten eten {gatver...}, of maak je mensen belachelijk die ze eten vanwege een intolerantie...

en dat klinkt dan eigenlijk best wel verstandig...

zondag 11 september 2016

vlinders en alarmbellen

het is tijd...
tijd om los te laten...
mijn lijden {of meer: mijn behoefte aan het drama wat erbij hoort}...
het verhaal van mijn jaren met ex...
de overtuigingen over mijn al dan niet kunnen, mogelijkheden en waarde...
en vooral: het overheersingsdrama wat mijn familie op verschillende manieren al generaties beheerst.

terwijl ik opgroeide merkte ik het niet zo heel erg, want het was het enige wat ik wist {en als je ergens middenin zit mis je sowieso het voordeel van wat perspectief...}, en dobberde ik vrolijk {of eigenlijk niet zo heel vrolijk, vaak} mee op de stroom van mijn leven. en werd ik gedomineerd - mijn agenda werd bepaald, door ouders eerst {die ook maar deden wat ze hadden geleerd, al wilden ze er toch een andere draai aan geven}, door school, door wat ik geloofde over mijn geloof in Jezus/de kerk, door zowat alles behalve mijzelf... ik had geleerd om naar anderen te luisteren. ik had geleerd om te vertrouwen op de kundigheid van anderen, op hun wijsheid boven die van mezelf, bewonderde velen, verafgoodde er een paar, en zette al mijn fiches op deze of gene, kwam dan soms bedrogen uit, kroop dan even in mijn holletje, om dan een volgende te vinden waar ik al mijn fiches weer op zette....

heel lang was dat ex. hij had mijn grenzeloze vertrouwen gewonnen, bij hem voelde ik me veilig, en ik piekerde er niet over om de alarmbellen die ook afgingen in mijn buik, naast de vlinders die er lustig op los fladderden, serieus te nemen.... hij was immers mijn ticket out of boredom, naar een leven vol leuks en spannends en humor en anders... en het was jarenlang ook best heel leuk, en spannend en lachen en anders... ik heb best heel erg genoten van mijn tijd met ex. ik heb best veel geleerd. alleen merkte ik van lieverlee dat die alarmbellen maar bleven rinkelen. je kan echt heel lang dingen negeren, als je ze echt niet wil zien... maar eenmaal gezien, en gesnapt, is er no going back... {en die heb ik dan weer uit een prachtig stuk van mijn fave schrijfster die pas 'uit de kast kwam' over de liefde die zij voelt voor haar beste vriendin [waarmee ze nu een relatie heeft]...}

het klopte niet meer voor mij. het klopte al heel lang niet meer. en toen ik dat uitsprak, kreeg ik niet het idee dat ex er erg mee zat. die deed geen enkele poging om er samen aan te sleutelen, zoals dat overal wordt aangeraden {naar relatie-therapie, dat soort dingen}, want ook daar klopte het al heel lang niet meer: er was eigenlijk geen Samen... ex ziet zichzelf als een Heel Sterk Individu, en een relatie {met mij} was een leuke bonus. maar verder niets. en ik wist niet wat ik nou eigenlijk zelf nog wilde... ik wilde ook wel een Sterk Individu zijn, maar ik wist ook dat ik Samen wilde zijn. bij iemand wilde horen. maar zijn beredeneringen wogen zwaarder, en ik schikte weer in. keer op keer. tot we er allebei klaar mee waren...

ook heel kaar ben ik nu - na vele jaren zwoegen - met gedomineerd worden, met macht-misbruik, ego-trips, met spelletjes spelen... ik ben klaar met bewonderen, op voetstukken zetten, in de schaduw staan, onderworpen worden aan allerlei overtuigingen, angstig mijn dagen doorkomen, boos zijn omdat ik nooit heb geleerd om te zijn of voelen wat ik echt ben of voel...

dus laat ik het los...
mijn verhaal...
mijn behoefte aan lijden...
de pijn...
het verdriet...
alle overtuigingen over mijn zogenaamde zwakheid...

doei!

tijd voor al het moois wat ik al jaren misloop....