woensdag 12 juli 2017

reuzenrad

het angst-konijn heeft een schop onder de kont gehad...

drie weken na vorig bericht mocht ik de goede man nog eens zien, in Antwerpen, dankzij het Lot, wat maakte dat ik een kaartje kon vinden voor zijn show daar, in de Lotto Arena.

lang verhaal kort: het concert op zichzelf was al een kado uit de hemel - hij was goed geluimd, speelde alle nummers die iets met mij deden, van Pearl Jam en hemzelf, en John Lennon en Neil Young en Bruce Springsteen {met Glen Hansard, zijn voorprogramma, zong hij Drive All Night, in prachtig duet}, met of zonder het strijkkwartet wat hem deze tour mocht begeleiden {o.a. Black, wat al 25 jaar een plekje in mijn hart heeft...}, maakte een prachtig praatje over het reuzenrad wat buiten het raam van zijn hotelkamer stond {over hoe het leven is alsof je daarin zit, met ups en downs, en dat je er soms uit wil stappen, op het laagste punt, maar dat het dan altijd weer naar boven gaat... "Hang on in there, please..."} en samen met een publiek wat er net zoveel zin in had werd het zoiets prachtigs... de connectie die ik miste in Amsterdam was er wel degelijk daar in België, en ik wist mij geraakt tot op het bot...

via Facebook had ik Ornella leren kennen en die had zin om nog even te blijven hangen, samen met nog een paar anderen, want wie weet kwam Eddie zelf nog naar buiten om hoi te zeggen. we wachten bijna twee uur, kletsten, lachten, gluurden in voorbij rijdende busjes, vroegen ons af waarom de tourbussen al weet ik hoe lang stonden te ronken achter ons {Het Milieu!!} en keken regelmatig naar de deur een eind verderop waar soms iemand uitkwam, of inging. tegen 2 uur was het moment dan eindelijk daar en stapte Eddie Vedder - op wie ik al meer dan 25 jaar een dikke crush heb - onze richting uit...

en mijn hoofd wist echt wel dat hij ook maar een mens is, dat hij nooit gevraagd heeft om al die aandacht van idealiserende fans, etc. maar oh my god wat was het een gestoord gevoel om hem van zo dichtbij te zien! te horen wat hij zei tegen de anderen, zijn glimlach van zo up close te zien, en FUCK THIS SHIT hem naar MIJ te zien kijken, en te zien lachen, en die diepe stem van hem tegen MIJ te horen praten... en een hug van hem te krijgen...  *what the fuck?! smilie*

het zinderde nog lang na, dat gevoel van de hemel... het komt telkens nog terug als ik eraan denk, of erover praat met iemand... just, wow....

het angst-konijn heb ik al even niet meer gezien...



woensdag 7 juni 2017

angst konijnen

life can only be understood backwards
but it must be lived forwards"
~het leven kan alleen achterwaarts begrepen worden,
maar het moet voorwaarts worden geleefd~



hier moest ik aan denken toen ik daarstraks tien minuten lang onder de straal van de douche stond, bewegingloos, overmand door een mix van spijt en frustratie. even ervoor had ik - in de Facebook groep voor lui die zijn Europese tour willen meebeleven - gelezen over mensen die gisteravond in London de avond van hun leven hadden, omdat hun {en mijn} idool Eddie Vedder daar optrad in de Hammersmith Apollo {wat nu geloof ik anders heet}. zelf had ik op het laatste moment besloten om toch te proberen een kaartje te vinden, en ging vorige week dinsdag, waar ik erg genoot van zijn prachtige sonore stem, zijn melige grapjes, zijn prachtige liedjes. alleen - ik zat ergens waar ik hem niet zo heel goed zag, hij was heel onscherp, het was koud in de Music Hall, ik heb niet een gezichtsuitdrukking kunnen waarnemen van de goede man, laat staan hem gehigh-fived, en Glenn Hansard is wellicht een schat maar ik werd niet heel warm van zijn liedjes... 

ben ik nu een ontevreden trut? waarschijnlijk... is het nou ook nooit goed? kennelijk... waarom baal ik ervan dat ik niet de emotionele, prachtige, zijn hart uitstortende, volle bak Eddie heb mogen meemaken? zoals hunnie in London gisteravond, of op de eerste avond, in Amsterdam... omdat het fucking typisch is dat ik de ietsjes matte, zijn rijtje afraffelende, er niet helemaal bij zijnde Eddie Vedder 'kreeg'... omdat dat de story of my life is...

ik leef mijn leven with the handbreak on... ik leef met een soort van rem, altijd met mijn voet op de rem, omdat ik bang ben om uit te schieten... ik ben zo bang voor extremen, voor pijn, voor heftige gevoelens, dat ik altijd mijn voet op de rem heb... altijd in de aanslag om alles dicht te gooien. ik doe dat met situaties, met mensen, met alles. mijn angst om de controle kwijt te raken zo zoveel sterker dan mijn wens om prachtige, intense dingen mee te maken... de angst om found out te worden als de fraud die ik voel dat ik ben, omdat ik niet echt leef... ik leef tweedehands... op andermans ervaringen, of via de dingen die ik schrijf in mijn 'boeken'... boeken die niemand leest, want ik kijk wel raar uit om er ook maar iets mee te doen.

ik zou zo graag die kut rem los willen laten... mezelf laten gaan, zonder angst, zonder vrees voor vergelding, van God, of het Universum, of mijn moeder... prachtige dingen meemaken, en ten volle genieten... niet een beetje, met steeds rondkijken als een angstig konijn, maar vertrouwen hebben en genieten...

dus... onwards and upwards... and forwards, above all...



{tnx Ed, for a lovely show... }

donderdag 9 maart 2017

knokploeg

met enige regelmaat heb ik het aan de stok met een aantal mensen.
met een lig in in de clinch over wat ik met mijn dag zou moeten doen. volgens die ander doe ik niet genoeg, en zou ik wat meer actief moeten zijn, niet zo bij de pakken neer gaan zitten. schouders eronder, Het Leven Moet Geleefd Worden - zo'n type is het.

met de ander onderhandel ik over hoeveel ik niet hoef te doen, hoe rustig aan ik het mag doen. die andere is een beetje een Betje, een die het leven nogal zwaar vind, en die ik liever ontzie. ik wil r ook wel eens een schop onder de kont geven, omdat ik dr wel heel erg op mijn oma vind lijken, en dan bedoel ik dus niet die oma die heel ondernemd was, die lijkt meer op de eerste. nee, deze oma vond zichzelf vooral heel zielig, en die zat liever te zeuren dan dat ze iets deed.

van de week lag ik met allebei behoorlijk te rollebollen. ik had namelijk gehoord dat Eddie Vedder naar Europa komt, en zowel Anwerpen als Amsterdam aandoet. waaaaaahhhh!!!! was mijn eerste reactie. Eddie komt naar hier!! toen ging ik naar de prijzen kijken voor kaarten en toen had ik er ineens veel minder zin in. volgende stap was iemand vinden die misschien ook wel zin had. nou, zin hadden er wel een paar, maar het was wel heel duur, en de hallen die hij geboekt had waren qua sfeer net zo fijn als de randstad tijdens spitsuur. dan ga ik toch alleen? dacht ik toen...

en zo begon het innerlijke knokpartijtje wat zich met regelmaat in mij afspeelt - de No-Nonsense stoere bikkel Alles Is Mogelijk Daan tegen de beetje voorzichtige, moet ik dat wel doen? Daan... de laatste won...

op Youtube is ie ook heel leuk...


dinsdag 28 februari 2017

vrijdag 3 februari 2017

vragen stellen

is jouw leven wat je had gehoopt dat het zou zijn toen je 17 was?
niet echt nee... toen ik 17 was dacht ik dat ik veel zou reizen, stukjes van de wereld zien waar ik toen nieuwsgierig naar was... ik zou alleen wonen, met een paar katten, in een leuk klein huisje, in Breda of zo, en ik zou een paar lieve vrienden hebben waarmee ik af en toe koffie zou drinken en over ons leven praten. ik zou geen kinderen hebben, wel een leuke baan in een natuurwinkel, of een boekenwinkel, of iets dergelijks...

hoe anders loopt een leven...
die natuurwinkel klopt, en de poezen, en dat kleine huisje. voor de rest heeft het leven mij een andere kant op gestuurd.

wat voor goeds kan deze weg je hebben geleverd?
kennelijk had ik deze omleiding nodig om op het punt te komen dat de toekomst die ik voor me zag werkelijkheid zou kunnen worden.

maar waarom kon dit niet toen je 21 was, toen je de stap zetten om inderdaad die richting op te gaan in je leven?
ik had een ticket naar Engeland, alwaar mij een gigantisch avontuur te wachten stond. ik zou zoveel mensen gaan ontmoeten daar, zoveel nieuwe manieren van leven, creatieve uitingen van zijn, zoveel prachtige landschappen en uitzichten gaan ontdekken... ik zou ook nog naar Ierland gaan, was tenminste de bedoeling, maar dat ging niet door. een reisje naar Amerika ging nog wel door, maar ook daar liep het niet zoals ik hoopte. er was een kink in de kabel gekomen... in mijn tijd in UK was er iets gebeurd waardoor mijn leven niet meer zo flowde als voorheen.

want?
ik was mijn hart verloren...
ik wilde blijven, maar wist niet hoe.
en ik vertrouwde niet op de hulp die ik tot dan toe had gekregen als ik iets wenste. ik was bang, en ging situaties forceren. ik hielp het Lot een handje,
uit wanhoop.
want ik wilde niet meer terug naar mijn oude leven.
ik was zo bang voor de hongerige, kwijlende, stinkende wolf die ik voelde als ik 'thuis' was... de onontkoombare depressie, het gevoel van onvermogen om er iets aan te doen - dat voelde ik niet daar. ik voelde kracht, en kleur, en mogelijkheden en gezelschap, verbinding, plezier...
ik merkte dat toen ik toch weer terug ging, omdat ik in UK geen werk kon vinden. het donkere gat was terug. ik voelde me opgesloten, en de wanhoop was er weer.

mijn leven nam een andere wending. ik ging toch terug naar Engeland, en werd moeder.

wat heeft het moeder zijn je geleerd wat je niet kon leren op de 'oude' weg?
vooral om verantwoording te nemen. om er te zijn voor anderen als ze mij nodig hadden. om niet weg te lopen als het moeilijk werd, maar te blijven en door zure appels heen te bijten - hele kratten vol...

wat leerde je van in een relatie zijn?
achteraf gezien vooral dat ik er niet goed in ben...
in Eat Pray Love werd ik geraakt door het stukje waarin Gilbert schrijft dat al ze in een relatie is, ze zichzelf helemaal geeft. je mag alles van me hebben, ik offer mijn zelf helemaal op aan je, in ruil voor jouw devotie en eeuwig toewijding. of zoiets. dat stukje raakte me, omdat ik voelde dat dat precies was wat ik had gedaan met ex. ik gaf mijn alles, in ruil voor zijn totale toewijding aan mij.
ik dacht dat dat de enige manier was om hem te houden...
ik werd hem, ik nam zijn leven over, omdat dat van mij toch nergens op sloeg... ik had niet het gevoel dat ik zoals ik was interessant genoeg was, leuk genoeg was, om hem te houden. dus werd ik hem. want ik merkte dat dat meer punten scoorde.

je hebt gebruik gemaakt van zijn bereidwilligheid om jou in zijn leven te hebben?
zoals hij gebruik heeft gemaakt van mijn geduld en gezelschap. het was een wisselwerking. ik kreeg iets van hem, hij kreeg iets van mij.
ik begin nu pas in te zien hoe slecht wij eigenlijk bij elkaar pasten. ook hoe goed, maar ik heb vooral mijn ogen gesloten voor hoeveel hij heeft 'ingeleverd' van zichzelf om met mij te kunnen leven.
misschien dat ik me daar schuldig over voel. dat hij door mijn schuld in deze situatie is gekomen, door te vertrouwen op mij een leven heeft waar hij niet helemaal blij mee is. en daar voel ik me kut over, telkens als ik hem zie... zijn situatie nu is gedeeltelijk mijn schuld. omdat hij zoveel commitment voelde naar mij toe, en zijn kroost. hoe slecht dat ook bij hem paste, eigenlijk. vader zijn. maar hij heeft het wel gedaan.

maar je hebt toch niet bewust gekozen voor de dingen die je deed?
nee. niet Bewust. maar ik moet wel mijn verantwoordelijkheid nemen voor de consequenties die eruit zijn voortgevloeid...
mijn leven zoals het nu is is niet de schuld van wat mij is aangedaan door anderen. ik heb altijd keuzes gehad. niet dat ik me daar erg bewust van was tot een jaar of 8 geleden... toen begon ik te leren dat dingen je niet zomaar overkomen, en als ze dat wel doen, je nog steeds een keuze hebt in hoeverre je daarin mee wil gaan...
maar dan moet je wel iets van Zelf-Bewustzijn hebben, en Vertrouwen in je eigen kunnen, in je Jezelf...

lastig...
die realisatie maakte mij zowel doodsbang als onnoemelijk blij...
bang voor de keuzes die nog kwamen - daar had ik dus iets over te willen... verantwoordelijkheid voor... ook dat ik tot dan toe eigenlijk blind keuzes heb gemaakt, mijn hele leven... keuzes waar ik niet altijd blij van werd, maar dacht dat ik ze moest nemen, omdat er anders dingen fout zouden gaan, ik mensen kwijt zou raken waarvan ik dacht dat ik niet zonder ze kon... en nu kon ik die keuzes niet meer blind maken, want ik wist dat er gevolgen zouden zijn. die ik al dan niet in de hand zou hebben... ik kon de schuld niet meer op een ander steken.

lijkt me zwaar...
het voelde juist als een soort van bevrijding...
aan een kant dan. aan de andere kant begon de Twijfel pas echt...
kon ik in vredesnaam de verantwoordelijkheid voor mijn leven wel aan? voor de keuzes die ik nog ging maken, voor de keuzes die ik {in onbewust-zijn} al had gemaakt, in de 40 jaar daarvoor? hoe kon ik ongedaan maken waarvan ik nu zag dat ze niet bepaald handig zijn geweest. waarmee ik anderen in problemen heb geholpen, omdat ze Good People waren?

een soort van Voor De Bewustwording en Er Na...
inderdaad... al is die switch niet van de ene op de andere dag, daar zitten nog jaren van twijfel en leren en terugvallen tussen - je leert ook niet van de ene op de andere dag autorijden, toch? daar doe je ook een tijd over, voordat schakelen automatisch gaat, of je je van de oprit tussen het razende verkeer op de snelweg voegt zonder doodsangsten uit te staan...
in dit proces is het ook vallen en opstaan. leren naar je gevoel te luisteren, weten wanneer het niet goed is, en wanneer fantastisch. dat leer je stukje bij beetje. tot het automatisch wordt...

en nu?
nu voort...
de snelweg op.
zien waar ik nu weer terecht kom...
mezelf vergeven voor dat waar ik {nog} geen weet van had. dat ik leefde vanuit wanhoop, en niet uit vertrouwen.
durven vertrouwen ook, op goede keuzes, op mijn gevoel wat me de goeie kant op zal sturen...

dus...