dinsdag 28 februari 2017

vrijdag 3 februari 2017

vragen stellen

is jouw leven wat je had gehoopt dat het zou zijn toen je 17 was?
niet echt nee... toen ik 17 was dacht ik dat ik veel zou reizen, stukjes van de wereld zien waar ik toen nieuwsgierig naar was... ik zou alleen wonen, met een paar katten, in een leuk klein huisje, in Breda of zo, en ik zou een paar lieve vrienden hebben waarmee ik af en toe koffie zou drinken en over ons leven praten. ik zou geen kinderen hebben, wel een leuke baan in een natuurwinkel, of een boekenwinkel, of iets dergelijks...

hoe anders loopt een leven...
die natuurwinkel klopt, en de poezen, en dat kleine huisje. voor de rest heeft het leven mij een andere kant op gestuurd.

wat voor goeds kan deze weg je hebben geleverd?
kennelijk had ik deze omleiding nodig om op het punt te komen dat de toekomst die ik voor me zag werkelijkheid zou kunnen worden.

maar waarom kon dit niet toen je 21 was, toen je de stap zetten om inderdaad die richting op te gaan in je leven?
ik had een ticket naar Engeland, alwaar mij een gigantisch avontuur te wachten stond. ik zou zoveel mensen gaan ontmoeten daar, zoveel nieuwe manieren van leven, creatieve uitingen van zijn, zoveel prachtige landschappen en uitzichten gaan ontdekken... ik zou ook nog naar Ierland gaan, was tenminste de bedoeling, maar dat ging niet door. een reisje naar Amerika ging nog wel door, maar ook daar liep het niet zoals ik hoopte. er was een kink in de kabel gekomen... in mijn tijd in UK was er iets gebeurd waardoor mijn leven niet meer zo flowde als voorheen.

want?
ik was mijn hart verloren...
ik wilde blijven, maar wist niet hoe.
en ik vertrouwde niet op de hulp die ik tot dan toe had gekregen als ik iets wenste. ik was bang, en ging situaties forceren. ik hielp het Lot een handje,
uit wanhoop.
want ik wilde niet meer terug naar mijn oude leven.
ik was zo bang voor de hongerige, kwijlende, stinkende wolf die ik voelde als ik 'thuis' was... de onontkoombare depressie, het gevoel van onvermogen om er iets aan te doen - dat voelde ik niet daar. ik voelde kracht, en kleur, en mogelijkheden en gezelschap, verbinding, plezier...
ik merkte dat toen ik toch weer terug ging, omdat ik in UK geen werk kon vinden. het donkere gat was terug. ik voelde me opgesloten, en de wanhoop was er weer.

mijn leven nam een andere wending. ik ging toch terug naar Engeland, en werd moeder.

wat heeft het moeder zijn je geleerd wat je niet kon leren op de 'oude' weg?
vooral om verantwoording te nemen. om er te zijn voor anderen als ze mij nodig hadden. om niet weg te lopen als het moeilijk werd, maar te blijven en door zure appels heen te bijten - hele kratten vol...

wat leerde je van in een relatie zijn?
achteraf gezien vooral dat ik er niet goed in ben...
in Eat Pray Love werd ik geraakt door het stukje waarin Gilbert schrijft dat al ze in een relatie is, ze zichzelf helemaal geeft. je mag alles van me hebben, ik offer mijn zelf helemaal op aan je, in ruil voor jouw devotie en eeuwig toewijding. of zoiets. dat stukje raakte me, omdat ik voelde dat dat precies was wat ik had gedaan met ex. ik gaf mijn alles, in ruil voor zijn totale toewijding aan mij.
ik dacht dat dat de enige manier was om hem te houden...
ik werd hem, ik nam zijn leven over, omdat dat van mij toch nergens op sloeg... ik had niet het gevoel dat ik zoals ik was interessant genoeg was, leuk genoeg was, om hem te houden. dus werd ik hem. want ik merkte dat dat meer punten scoorde.

je hebt gebruik gemaakt van zijn bereidwilligheid om jou in zijn leven te hebben?
zoals hij gebruik heeft gemaakt van mijn geduld en gezelschap. het was een wisselwerking. ik kreeg iets van hem, hij kreeg iets van mij.
ik begin nu pas in te zien hoe slecht wij eigenlijk bij elkaar pasten. ook hoe goed, maar ik heb vooral mijn ogen gesloten voor hoeveel hij heeft 'ingeleverd' van zichzelf om met mij te kunnen leven.
misschien dat ik me daar schuldig over voel. dat hij door mijn schuld in deze situatie is gekomen, door te vertrouwen op mij een leven heeft waar hij niet helemaal blij mee is. en daar voel ik me kut over, telkens als ik hem zie... zijn situatie nu is gedeeltelijk mijn schuld. omdat hij zoveel commitment voelde naar mij toe, en zijn kroost. hoe slecht dat ook bij hem paste, eigenlijk. vader zijn. maar hij heeft het wel gedaan.

maar je hebt toch niet bewust gekozen voor de dingen die je deed?
nee. niet Bewust. maar ik moet wel mijn verantwoordelijkheid nemen voor de consequenties die eruit zijn voortgevloeid...
mijn leven zoals het nu is is niet de schuld van wat mij is aangedaan door anderen. ik heb altijd keuzes gehad. niet dat ik me daar erg bewust van was tot een jaar of 8 geleden... toen begon ik te leren dat dingen je niet zomaar overkomen, en als ze dat wel doen, je nog steeds een keuze hebt in hoeverre je daarin mee wil gaan...
maar dan moet je wel iets van Zelf-Bewustzijn hebben, en Vertrouwen in je eigen kunnen, in je Jezelf...

lastig...
die realisatie maakte mij zowel doodsbang als onnoemelijk blij...
bang voor de keuzes die nog kwamen - daar had ik dus iets over te willen... verantwoordelijkheid voor... ook dat ik tot dan toe eigenlijk blind keuzes heb gemaakt, mijn hele leven... keuzes waar ik niet altijd blij van werd, maar dacht dat ik ze moest nemen, omdat er anders dingen fout zouden gaan, ik mensen kwijt zou raken waarvan ik dacht dat ik niet zonder ze kon... en nu kon ik die keuzes niet meer blind maken, want ik wist dat er gevolgen zouden zijn. die ik al dan niet in de hand zou hebben... ik kon de schuld niet meer op een ander steken.

lijkt me zwaar...
het voelde juist als een soort van bevrijding...
aan een kant dan. aan de andere kant begon de Twijfel pas echt...
kon ik in vredesnaam de verantwoordelijkheid voor mijn leven wel aan? voor de keuzes die ik nog ging maken, voor de keuzes die ik {in onbewust-zijn} al had gemaakt, in de 40 jaar daarvoor? hoe kon ik ongedaan maken waarvan ik nu zag dat ze niet bepaald handig zijn geweest. waarmee ik anderen in problemen heb geholpen, omdat ze Good People waren?

een soort van Voor De Bewustwording en Er Na...
inderdaad... al is die switch niet van de ene op de andere dag, daar zitten nog jaren van twijfel en leren en terugvallen tussen - je leert ook niet van de ene op de andere dag autorijden, toch? daar doe je ook een tijd over, voordat schakelen automatisch gaat, of je je van de oprit tussen het razende verkeer op de snelweg voegt zonder doodsangsten uit te staan...
in dit proces is het ook vallen en opstaan. leren naar je gevoel te luisteren, weten wanneer het niet goed is, en wanneer fantastisch. dat leer je stukje bij beetje. tot het automatisch wordt...

en nu?
nu voort...
de snelweg op.
zien waar ik nu weer terecht kom...
mezelf vergeven voor dat waar ik {nog} geen weet van had. dat ik leefde vanuit wanhoop, en niet uit vertrouwen.
durven vertrouwen ook, op goede keuzes, op mijn gevoel wat me de goeie kant op zal sturen...

dus...